شبیه جاده‌ای
 که ممتد بشود به مه
 بالایی و نفس‌گیر
 شبیه صاعقه‌ای 
 که یکهو می‌آید و می‌رود...
 دلهره می‌آوری
 مهیب و شیرین!
 شبیه دستی که گرفته شده زیر شیر 
 تا کودکی تشنه را بنوشاند
 زیبایی
 *
 لختی صبر کن 
 وجودت را جا گذاشته‌ای
 و من را
 با این همه تنهایی ِ مدام
 و این همه صدای ِ درد 
که معلوم نیست دوباره کی بلند شود...