مي‌خندي

صورتت چال مي‌افتد

دو چال كوچك خوشمزه كنار لب‌ها

كه انگار تا ابد ادامه دارند

و دلم را قرص مي كنند

من كه محو مي‌شوم

تو پررنگ مي‌شوي

لب‌هايت سرخ مي‌شوند

انگار كه اشباع شده باشند از مكيدن زغال‌اخته

و زردي چهره‌ات جا مي‌ماند ميان سرخي ترش لبخندت

برعكس من

كه وقتي مي‌خندم

رنگ‌پريدگي لب‌هايم توي ذوق مي‌زنند

تا سرخي گونه‌هايم جا بماند ميان...

مهم نيست كجا

همين كه تو مي‌خندي

يعني يك عالمه پروانه‌هاي كوچك نارنجي

كه گرم مي‌شود بين دستانم

پ.ن: نقاشی اثری از احسان. ايران نژاد